Έχουν στο επίκεντρο τον άνθρωπο και την κοινωνία, διακατέχονται από την άσβεστη ελπίδα για ένα καλύτερο αύριο, καθήλωσαν το θεατρόφιλο κοινό και το συγκίνησαν. Το χειροκρότημα δεν σταματούσε με το πέρας κάθε παράστασης, καθείς και κάθε μία έφευγε από την αίθουσα έχοντας πάρει κάτι, έχοντας δημιουργήσει μια νέα σκέψη ή διερωτηθεί για κάτι. Πρόκειται για παραστάσεις που ανέβηκαν στις προηγούμενες θεατρικές σεζόν, έλαβαν διθυραμβικές κριτικές και φέτος ανεβαίνουν ξανά επί σκηνής.
Στο Travel.gr, περιηγηθήκαμε στον θεατρικό χάρτη της Αθήνας και έπειτα από ορισμένες από τις πρεμιέρες του Οκτωβρίου, συγκεντρώσαμε 15 από τις παραστάσεις που σημείωσαν επιτυχία και επαναλαμβάνονται, και προσκαλούμε το κοινό να χαρεί τα απογεύματά του σε μία ή και περισσότερες θεατρικές αίθουσες.
Όποιο και εάν είναι το θεατρικό είδος που προτιμάτε, δεν θα απογοητευτείτε ούτε θα μετανιώσετε για την επιλογή σας, το σίγουρο είναι πως θα βγείτε από την αίθουσα έχοντας «ταΐσει» την ψυχή σας. Αν μη τι άλλο, το θέατρο μπορεί να μην έχει τις δυνάμεις ν’ αποτρέψει τα δεινά του κόσμου, αλλά διαθέτει τη δύναμη να συντηρήσει στις συνειδήσεις των ανθρώπων άσβεστη την προσδοκία για επίγνωση και δικαιοσύνη, σ’ έναν κόσμο που την στερείται. Έχει τη δύναμη να αφυπνίσει, να επικεντρωθεί στην ουσία. Δεν μένει παρά να πλοηγηθούμε σε ορισμένες από τις παραστάσεις που ανεβαίνουν ξανά.
«Κάθε Τρίτη με τον Μόρι» πάμε θέατρο Ιλίσια
Ο καθηγητής Κοινωνιολογίας Μόρι Σβαρτς και ο μαθητής του Μιτς, συναντώνται κάθε Τρίτη και συνομιλούν για την ουσία των ανθρώπινων σχέσεων, την αποδοχή, την ευγνωμοσύνη και τη δύναμη να ζει κανείς αληθινά μέχρι το τέλος – αυτά τα οποία ξεχνάμε εντός της καθημερινότητας. Τη συνάντηση αυτή, που αποτυπώνεται αριστοτεχνικά στο έργο των Τζέφρι Χάτσερ και Μιτς Άλμπομ, βασισμένο στο παγκόσμιο best seller «Tuesdays with Morrie», την αποτύπωσαν πέρυσι επί σκηνής οι Γρηγόρης Βαλντινός και Γιάννης Σαρακατσάνης.
Έχοντας σημειώσει επιτυχία, η παράσταση «Κάθε Τρίτη με τον Μόρι» επαναλαμβάνεται φέτος από τις 9 Οκτωβρίου στο θέατρο «Ιλίσια» (Παπαδιαμαντοπούλου 4), σε σκηνοθεσία Γρηγόρη Βαλτινού, υπενθυμίζοντάς μας πως η δύναμη της ανθρώπινης σύνδεσης, η φιλία, η απώλεια, η συγχώρεση είναι ορισμένα από όσα δίνουν νόημα στην ύπαρξή μας.
«Η κουζίνα» παίρνει ξανά φωτιά
Από τις πιο δυνατές θεατρικές προτάσεις της περασμένης σεζόν, «η Κουζίνα» υπό τη σκηνοθετική ματιά του Γιώργου Κουτλή επιστρέφει από τις 14 Οκτωβρίου στο θέατρο «Κιβωτός» (Πειραιώς 115) και αντικατοπτρίζει μία κοινωνία σε διαρκή πίεση όπου όλοι τρέχουν να προλάβουν τις δουλειές τους και προσπαθούν να αντέξουν την πίεση μίας απρόσωπης κοινωνίας.
Γραμμένο το 1956 από τον Άρνολντ Γουέσκερ, το έργο «η Κουζίνα» παραλληλίζει άρρηκτα τον χώρο της κουζίνας ενός μαγαζιού με τους ρυθμούς της κοινωνίας. Οι προβολείς πέφτουν στον μάγειρα Αντρέι (Μιχάλη Σαράντη), έναν εκρηκτικό και συνάμα εύθραυστο άνθρωπο που προσπαθεί να κρατηθεί όρθιος εντός μίας συνθήκης που δεν αφήνει χώρο ούτε για ένα όνειρο. Γύρω του, οι ηθοποιοί Σαμουήλ Ακινόλα, Πολύδωρος Βογιατζής, Δανάη Καλούτσα, Ιλιάννα Καραπασιά, Ειρήνη Μακρή, Γιώργος Μπουκαούρης, Gary Salomon, Χρήστος Σαπουντζής/ Τάκης Σακελλαρίου, Ντένια Στασινοπούλου, Αναστασία Στυλιανίδη, Πήτερ Τζέικς/ Γιάννης Τζεδάκης, Δημήτρης Φιλιππίδης και Γιλμάζ Χουσμέν συνθέτουν μία κοινότητα-κουζίνα με πολλά πρόσωπα: σκληρή αλλά και αστεία, θορυβώδη και τρυφερή, εξαντλημένη και βαθιά ανθρώπινη.
Το «1984» επιστρέφει
Πέρυσι, ο Γιώργος Παπαγεωργίου κράτησε αμείωτη την προσοχή μας κατά την ερμηνεία του στην παράσταση «1984», «βυθίζοντάς» μας στο πολιτικό δυστοπικό μυθιστόρημα του Τζωρτζ Όργουελ, θέτοντας επιτακτικά το ερώτημα πώς γίνεται «μέσα σ’ έναν τερατώδη κόσμο, να μην μετατραπείς σε τέρας». Η παράσταση, σε διασκευή-σκηνοθεσία Έλενας Τριανταφυλλοπούλου, επαναλαμβάνεται φέτος, από τις 12 Οκτωβρίου, στο θέατρο «Δίπυλον» (Σαμουήλ Καλογήρου 2, Κεραμεικός) δίνοντας στον πολυτάλαντο ηθοποιό την ευκαιρία να ξεδιπλώσει ξανά το ταλέντο του φέρνοντας εις πέρας έναν ερμηνευτικό άθλο· υποδύεται όλους τους ρόλους της ιστορίας έχοντας μαζί του, επί σκηνής, τους μουσικούς Βανέσσα Αθανασίου (Νάσια Σιαμέτη), Αναστασία Μηλιώρη, Έλενα Μήτσα και Γρηγόρη Καρκάνη.
Στο μεταξύ, «η πρωτότυπη μουσική και τα ηχητικά τοπία του Αλέξανδρου-Δράκου Κτιστάκη αναδεικνύουν βασικά πεδία της παράστασης, όπου σκαριφήματα παιδικών τραγουδιών (τα θραύσματα μνήμης του Ουίνστον Σμιθ) μπλέκονται με τον υπόκωφο ρυθμικό θόρυβο των εμβατηρίων (ο κόσμος του Μεγάλου Αδερφού), για να μετουσιωθούν τελικά σε μελωδίες που τραγουδούν ακατάπαυστα τις χαμένες λέξεις: ελευθερία, αυτοδιάθεση, ισότητα, δικαιοσύνη – σε μια εποχή όπου η ελευθερία εκχωρείται πλέον ελεύθερα», όπως αναφέρουν οι συντελεστές της παράστασης.
Η 6η Καρυάτιδα επιστρέφει
Τι θα γινόταν εάν επιστρεφόταν στην Ελλάδα η έκτη Καρυάτιδα, πολλώ δε μάλλον λίγο πριν από τις εθνικές εκλογές; Σε αυτό το ερώτημα απαντά το έργο του Γιώργου Καπουτζίδη, «Καρυάτιδα», το οποίο φέτος επαναλαμβάνεται στο θέατρο «Κάππα» (Κυψέλης 2, Κυψέλη).
Κινούμενη ανάμεσα σε αβίαστο χιούμορ και κοινωνική ματιά, η παράσταση, υπό τη σκηνοθετική ματιά της Κατερίνας Μαυρογεώργη, μάς μεταφέρει στην Αθήνα, όπου λίγο πριν από την άφιξη της έκτης Καρυάτιδας, στήνονται οι κάμερες και οι πολιτικοί ετοιμάζουν τις δηλώσεις τους με αποτέλεσμα το ιστορικό γεγονός επιστροφής ενός συμβόλου πολιτιστικής κληρονομιάς να μετατραπεί, σε λίγες ώρες, σε μεγάλη εθνική παράσταση. Δηλαδή σε μια ανελέητη σάτιρα πάνω στην πολιτική, την επικοινωνία, την εθνική ρητορική και την ανάγκη μας να μετατρέπουμε κάθε μεγάλη στιγμή σε θέαμα.
Ένας καθρέφτης απέναντι στη σύγχρονη ελληνική πραγματικότητα, η «Καρυάτιδα», αγαπήθηκε από το κοινό τον πρώτο χρόνο παραστάσεών της το 2024-2025 στο θέατρο ΡΕΞ και έπειτα παίχτηκε σε επανάληψη την περίοδο 2025-2026 στο θέατρο «Κάππα» όπου ανεβαίνει φέτος από τις 14 Οκτωβρίου. Παίζουν οι Ασημίνα Αναστασοπούλου, Στέλιος Ιακωβίδης, Στέλιος Ξανθουδάκης, Αγορίτσα Οικονόμου, Δρόσος Σκώτης, Σταμάτης Φακορέλης και Μαρία Φιλίνη.
Το «Σεσουάρ για δολοφόνους» ανοίγει ξανά
Δεν είναι η δεύτερη, η τρίτη ή η τέταρτη αλλά η 18η χρονιά που η κωμωδία μυστηρίου των Μπρους Τζόρνταν και Μέριλιν Έιμπραμς, «Σεσουάρ για δολοφόνους», ανεβαίνει στην Αθήνα. Σε διασκευή Θοδωρή Πετρόπουλου, σκηνοθεσία Νικορέστη Χανιωτάκη και Δημήτρη Μακαλιά, η παράσταση ανεβαίνει ξανά, φέτος, από τις 16 Οκτωβρίου στο θέατρο «Γκλόρια» (Ιπποκράτους 7) και προσκαλεί το κοινό να παρατηρήσει προσεκτικά τις κινήσεις όσων περνούν από το Studio Armony και έπειτα να αποτελέσουν μέρος της υπόθεσης, αναλαμβάνοντας να βρουν ποιος είναι αυτός ή αυτή που σκότωσε την Αμαλία Τσαλίκογλου.
Παίζουν οι Άρης Αντωνόπουλος, Νίκη Λάμη, Δημήτρης Μακαλιάς, Ζήσης Ρούμπος, Χάρης Χιώτης, Αντιγόνη Ψυχράμη, σε διπλή διανομή οι Γιάννης Λατουσάκης και Αθηνά Μουστάκα.
Ο «Μένγκελε» κάνει στάση στο θέατρο Πλυφά
«Γράφω για τον Μένγκελε γιατί θέλω να αποδείξω ότι ο όλεθρος του Ολοκαυτώματος είναι διαρκώς παροντικός. Το κακό δεν έρχεται από τον ουρανό, ούτε από τα βάθη μιας Κόλασης που δεν υπάρχει. Το κακό είναι μέσα μας – και χρειάζεται ηθικός αγώνας και πολιτισμική επαγρύπνηση για να μην είμαστε εμείς εκείνοι που θα ανεβάσουμε τους ανθρώπους στα τρένα για ένα επόμενο Άουσβιτς», σημειώνει ο Θανάσης Τριαρίδης για το έργο του «Μένγκελε» το οποίο ανεβαίνει για δεύτερη χρονιά στο θέατρο «Πλυφά» (Κορυτσάς 39) σε σκηνοθεσία Βάνας Πεφάνη.
Από τις 8 Οκτωβρίου και για επτά παραστάσεις, το «Μένγκελε» μάς φέρνει αντιμέτωπους με την Ιστορία, την ηθική και την απουσία των ορίων της, την ανθρώπινη φύση. Πρωταγωνιστές ένας διοικητικός υπάλληλος (Γιώργος Νάσιος) και μία υποψήφια διδάκτωρ Ιστορίας (Εύα Πιάδη) – δύο άγνωστοι μεταξύ τους που μοιράζονται το ίδιο κουπέ και έπειτα από μια διακοπή ρεύματος αλλάζουν ρόλους: εκείνος γίνεται ο διαβόητος «Άγγελος του Θανάτου» Γιόζεφ Μένγκελε, ενώ εκείνη η Εσθήρ, εγγονή μιας Εβραίας επιζήσασας από τα πειράματά του.
Χορεύουμε στο «Kontakthof»
Τριάντα επτά χρόνια μετά την πρώτη παρουσίασή του στην Ελλάδα, στο Ωδείο Ηρώδου Αττικού τον Σεπτέμβριο του 1988 από το Tanztheater Wuppertal, το «Kontakthof», το εμβληματικό έργο της σπουδαίας χορογράφου Πίνα Μπάους, ανεβαίνει για δεύτερη συναπτή χρονιά στο Εθνικό Θέατρο – Κτήριο Τσίλλερ (Κεντρική Σκηνή, Αγίου Κωνσταντίνου 22), από τις 9 Οκτωβρίου και για λίγες μόνο παραστάσεις.
Για όσες και όσους αναρωτιούνται τι είναι το «Kontakthof», η Πίνα Μπάους είχε πει πως «είναι ένας τόπος όπου συναντιούνται άνθρωποι που αποζητούν επαφή. Να φανερώσεις τον εαυτό σου, να τον αρνηθείς. Με φόβους. Επιθυμία. Απογοητεύσεις. Απελπισία. Πρώτες εμπειρίες. Πρώτες απόπειρες. Τρυφερότητα και ό,τι προκύπτει απ’ αυτή – αυτό ήταν σημαντικό θέμα στο έργο. […] Να αποκαλύπτεις πτυχές του εαυτού σου, να ξεπερνάς τον εαυτό σου.» Η ίδια, άλλωστε, δεν ενδιαφερόταν «για το πώς κινούνται οι άνθρωποι αλλά για το τι είναι αυτό που τους κινεί» – τα συναισθήματα, η επιθυμία, η ανασφάλεια, η ανάγκη για επικοινωνία, η μοναξιά.
Επί σκηνής για την παράσταση στο Εθνικό Θέατρο βρίσκονται 22 ερμηνευτές και ερμηνεύτριες από τη Ελλάδα, 21 έως 55 χρόνων, που επιλέχθηκαν ειδικά για αυτή την παραγωγή. Πρόκειται για τους Θανάση Ακοκκαλίδη, Αλέξανδρο Βαρδαξόγλου, Βίκυ Βολιώτη, Κατερίνα Γεβετζή, Δημήτρη Γεωργιάδη, Μαριλένα Δάρα, Δάφνη Δρακοπούλου, Νίκο Ζιάζιαρη, Πύρρο Θεοφανόπουλο, Ναταλία Καλογεροπούλου, Δημήτρη Κολλιό, Μελίνα Κόντη, Νίκο Κουσούλη, Νίκο Λεκάκη, Δημήτρη Μανδρινό, Ιωάννη Μπάστα, Αλεξάνδρα Όσπιτση, Εβίνη Παντελάκη, Έλσα Σίσκου, Βασιάνα Σκοπετέα, Σάνια Στριμπάκου και Μαρία Χανδρινού.
«Κάθε Πέμπτη κύριε Γκρην»
Μια ιστορία βαθιά ανθρώπινη, συγκινητική και διαχρονική ξετυλίγει το πολυβραβευμένο έργο του Τζεφ Μπάρον «Κάθε Πέμπτη κύριε Γκρην» το οποίο, αυτή τη φορά, ανεβαίνει στο θέατρο «Altera Pars» (Μεγ. Αλεξάνδρου 123, Κεραμεικός) από τις 22 Οκτωβρίου, σε σκηνοθεσία και μουσική σύνθεση Κώστα Γάκη.
Ο Γιώργος Κωνσταντίνου υποδύεται τον μοναχικό Νεοϋρκέζο κύριο Γκρην ο οποίος, μετά την εκδημία της συζύγου του, ζει απομονωμένος στο διαμέρισμά του στο Μανχάταν, όπου τον επισκέπτεται, κάθε Πέμπτη, ο νεαρός Ρος (Ορέστης Τζιόβας), εργαζόμενος σε πολυεθνική εταιρεία. Σταδιακά, η τυπική σχέση εξελίσσεται σε ένα ανθρώπινο δεσμό με ουσία, η ανθρώπινη τρυφερότητα προτείνεται ως ουσιαστικό «όπλο» αντίστασης στις θηριωδίες του παρελθόντος και στις αγκυλώσεις του παρόντος.
«Το φονικό της Ιζαμπέλας Μόλναρ» ξανά στην Πειραιώς 260
Μετά την καλοκαιρινή επιτυχία του στην Πειραιώς 260, «Το φονικό της Ιζαμπέλας Μόλναρ» του Δημήτρη Χατζή ανεβαίνει ξανά στον ίδιο χώρο, για πέντε μόνο παραστάσεις (1-5 Οκτωβρίου), στο πλαίσιο της δράσης «Φθινόπωρο – Απόηχοι» του Φεστιβάλ Αθηνών Επιδαύρου, καθότι πρόκειται για έργο με διαχρονική δυναμική.
Η δραματουργία και η σκηνοθεσία είναι της Στεφανίας Γουλιώτη η οποία προσεγγίζει πρώτη φορά το έργο του Δημήτρη Χατζή μέσα από μια προσωπική σκηνική ανάγνωση, στην οποία η λογοτεχνία συναντά τη γλυπτική, το σώμα και την ύλη.
Επί σκηνής πρωταγωνιστεί η τέχνη της γλυπτικής: ο πηλός ο οποίος δουλεύεται για να γίνει αντικείμενο ή έργο, έπειτα φθείρεται και διαλύεται και αυτή η πορεία παραλληλίζεται με την εσωτερική διαδρομή της ηρωίδας.
Τα γλυπτά –μέσα από τη δουλειά της γλύπτριας Ισμήνης Τσοφίδου– τοποθετούνται ανάμεσα στον αφηγητή και τη μορφή της Ιζαμπέλας. Αποκτούν πνοή και μεταμορφώνονται, για να αποκαλύψουν τη λεπτή και συχνά οδυνηρή σχέση μεταξύ δημιουργού, δημιουργήματος και παρατηρητή. Παίζουν οι Στεφανία Γουλιώτη και ο Φώτης Στρατηγός.
To «Cleansed» ξανά στο Ίδρυμα Μιχάλης Κακογιάννης
Πόσο μπορεί κάποιος να αντισταθεί για να διατηρήσει την υπόστασή του και την ελευθερία του; Το ερώτημα αυτό είναι ένα από όσα τίθενται στο έργο «Cleansed» (1998) της Σάρα Κέιν. Ένα έργο κοινωνικό και σωματικό· η υπόθεσή του ξετυλίγεται στις εγκαταστάσεις πανεπιστημιακού ιδρύματος όπου έξι πρόσωπα ψάχνουν την αγάπη και την αποδοχή, το δικαίωμα στη διαφορετικότητα σε μια κοινωνία πλήρως ρηχή και αποστεγνωμένη. Τα πρόσωπα προσπαθούν να βρουν την ταυτότητά τους, τη φωνή τους, να ζήσουν έξω από το εκάστοτε πλαίσιο και τα «πρέπει», έχοντας να αντιμετωπίσουν την αδυσώπητη εξουσία και την ακραία βία.
Σε μετάφραση Αντώνη Γαλέου και σκηνοθεσία Δημήτρη Καραντζά, το «Cleansed» επέστρεψε για δεύτερη χρονιά στο Ίδρυμα Μιχάλης Κακογιάννης (Πειραιώς 206, Ταύρος). Οι ηθοποιοί Χρήστος Λούλης, Μαίρη Μηνά, Δημήτρης Καπουράνης, Νατάσα Εξηνταβελώνη, Γιώργος Ζυγούρης, Νικολάκης Ζεγκίνογλου και Θανάσης Ραφτόπουλος συνθέτουν μια πανανθρώπινη κραυγή που αναζητά την κάθαρση.
Σημειωτέον ότι η παράσταση είναι αυστηρώς ακατάλληλη για ανηλίκους, περιέχει σκηνές βίας και σεξουαλικής αναπαράστασης.
«Ο πατέρας μου» στο θέατρο ΣΤΟΑ
Έμπλεος συναισθήματος και ανθρωπιάς, «ο Πατέρας» του Φλοριάν Ζελλέρ επαναλαμβάνεται φέτος, από τις 2 Οκτωβρίου, στο θέατρο «Στοά» (Μπισκίνη 55, Ζωγράφου), τονίζοντας πως η αγάπη υπάρχει για να προσφέρεται σε κάθε ανθρώπινο πλάσμα, πολλώ δε μάλλον σε εκείνο που χρήζει περαιτέρω φροντίδας στην καθημερινότητά του.
Το εν λόγω έργο παίχτηκε για πρώτη φορά το 2012 στο Παρίσι, στην Ελλάδα ανέβηκε το 2015 από τον Σταμάτη Φασουλή και το 2023 στο Σύγχρονο Θέατρο σε σκηνοθεσία της Ελένης Σκότη. Στο μεταξύ, το 2020 μεταφέρθηκε στο σινεμά σε σκηνοθεσία του ίδιου του Φλοριάν Ζελλέρ και πρωταγωνιστές τους Άντονι Χόπκινς και Ολίβια Κόλμαν, με τον Χόπκινς να κερδίζει το Όσκαρ Α’ Ανδρικού Ρόλου και τον Ζελλέρ να λαμβάνει το Όσκαρ Καλύτερου Διασκευασμένου Σεναρίου.
Στην παράσταση στο θέατρο «Στοά» ο Θανάσης Παπαγεωργίου υπογράφει τη σκηνοθεσία και υποδύεται τον πρωταγωνιστή Άντονι, τον ηλικιωμένο άνδρα που «μάχεται» την προοδευτική άνοια και το Αλτσχάιμερ, χάνοντας την επαφή με τον χρόνο, τον τόπο και τα πρόσωπα. Στους ρόλους των τριών φροντιστών που μετατρέπονται, στο ταραγμένο μυαλό του Αντρέ σε διάφορα πρόσωπα, η Ιωάννα Παυλίδου, η Ελευθερία Στεργίδου και ο Γιάννης Χαντέλης.
«Ποιος φοβάται τη Βιρτζίνια Γουλφ»
Στις σχέσεις και τις αλήθειες που κρύβονται πίσω από τις κοινωνικές προσδοκίες και τις προσωπικές αντιφάσεις εστιάζει το έργο «Ποιος φοβάται τη Βιρτζίνια Γουλφ» του Έντουαρντ Άλμπυ το οποίο ανεβαίνει φέτος, για δεύτερη χρονιά (από 1η Οκτωβρίου), στο θέατρο «Ζίνα» (Λεωφ. Αλεξάνδρας 74), σε σκηνοθεσία Σωτήρη Τσαφούλια, με τους Βλαδίμηρο Κυριακίδη, Έφη Μουρίκη, Σπύρο Σταμούλη και Ελεάνα Στραβοδήμου στους πρωταγωνιστικούς ρόλους.
Ενέχοντας επικαιρότητα, το έργο αναλύει την ανθρώπινη φύση, τη ματαιότητα των κοινωνικών προσδοκιών και την αδυναμία επικοινωνίας, εξετάζοντας πώς οι ήρωες δημιουργούν ψευδαισθήσεις για να προστατευτούν από τη σκληρή πραγματικότητα. Αυτά, μέσα από την επίσκεψη ενός νεαρού ζευγαριού σε ένα ώριμο παντρεμένο ζευγάρι.
Ο «Άγριος Σπόρος» φυτρώνει ξανά στο θέατρο Μικρό Χορν
Τιμημένο με τρία βραβεία στα 15α Θεατρικά Βραβεία Θεσσαλονίκης, το κοινωνικό έργο «Άγριος Σπόρος» του Γιάννη Τσίρου, επιστρέφει για δεύτερη χρονιά στο θέατρο «Μικρό Χορν» (Αμερικής 10) και από την 1η Οκτωβρίου αποτυπώνει ξανά, με μία μείξη κοφτής γλώσσας και τρυφερότητας, έναν κόσμο που υποτάσσει, ταξινομεί και αποκλείει τον αδύναμο.
Η υπόθεση εκτυλίσσεται σε μία ερημική παραλία στην επαρχία. Μία παράνομη καντίνα και η μυστηριώδης εξαφάνιση ενός Γερμανού παραθεριστή πυροδοτούν ένα μηχανισμό καχυποψίας, κοινωνικού αποκλεισμού και ηθικής καταδίκης, προτού καν διατυπωθεί οποιαδήποτε κατηγορία. Τη σκηνοθεσία υπογράφει η Σοφία Καραγιάννη, παίζουν οι Ηλίας Βαλάσης, Δημήτρης Μαμιός και Ανθή Σαββάκη.
Η «οικογένεια Άνταμς» συνεχίζει να τραγουδά
Η πιο αστεία και παράξενη οικογένεια, η «Οικογένεια Άνταμς» έγινε μιούζικαλ, πέρυσι ανέβηκε στο θέατρο «Βέμπο» (Καρόλου 18, Μεταξουργείο), έγινε επιτυχία και επαναλαμβάνεται φέτος από τις 16 Οκτωβρίου και για περιορισμένο αριθμό παραστάσεων. Θεατρόφιλοι και λάτρεις των μιούζικαλ παρατηρούν τους Άνταμς να αναζητούν έναν θείο τους ο οποίος έχει εξαφανιστεί εδώ και 25 χρόνια. Θέλοντας κάποιος απατεώνας να τους εκμεταλλευτεί, τους παρουσιάζει έναν υποτιθέμενο θείο Φέστερ.
Η σκηνοθεσία και απόδοση κειμένου είναι της Θέμιδος Μαρσέλλου, παίζουν οι Νίκος Μουτσινάς, Μαρία Σολωμού, Παρθένα Χοροζίδου, Σταύρος Νικολαίδης, Βαγγέλης Κακουριώτης, Αλεξάνδρα Σιέτη, Βασίλης Αξιώτης, Γιώργος Γιαννίμπας, Θέμις Μαρσέλλου, Θεοδόσης Κοντόπουλος και Αλέξης Μετσμαχερ, Μάριος Μαριόλος. Στους ρόλους των προγόνων οι Μαρία Βασιλάτου, Θοδωρής Γιαννόπουλος, Έμιλυ Γουσγούνη, Πάνος Δεσινιώτης, Βασιλεία Καϊρέ, Μαριτίνα Κατσιμπράκη, Πάνος Μαλακός και Στέργιος Περτσινίδης.
Για την ιστορία, η «Οικογένεια Άνταμς» ξεκίνησε το 1938 στην Αμερική ως κόμικ, από το 1964 συνέχισε ως τηλεοπτική σειρά (1964-1966, 1998-1999), έπειτα έγινε γνωστή σε όλο τον κόσμο με δύο επιτυχημένες κινηματογραφικές ταινίες (1991, 1993). Ακολούθησαν ακόμα δύο ταινίες το 2019 και το 2021, μία σειρά το 2022. Στο μεταξύ, το 2009 έγινε μιούζικαλ και έλαμψε το 2010 στο Broadway. Στην Ελλάδα είχε ανέβει ξανά τα έτη 2016 και 2017.
«Να ξέρετε πως αυτό που ακούτε είναι σφύριγμα τρένου»
Έπειτα από διθυραμβικές κριτικές, τη βράβευση του Θανάση Τριαρίδη με το Βραβείο «Κάρολος Κουν» για το έργο του, αλλά και την υποψηφιότητα του Νίκου Στεργιώτη για το Βραβείο «Δημήτρης Χορν» για την ερμηνεία του, η παράσταση «Να ξέρετε πως αυτό που ακούτε είναι σφύριγμα τρένου» ανανεώνει για τέταρτη χρονιά το ραντεβού της με το θεατρόφιλο κοινό, εκκινώντας παραστάσεις από τις 30 Σεπτεμβρίου.
Το σκηνικό της υπόθεσης είναι το γραφείο μίας κρατικής υπηρεσίας όπου ένας νέος υπάλληλος συγκρούεται λεκτικά με τον παλιό υπάλληλο για κοινωνικό θέμα. Διαμεσολαβητής αναλαμβάνει ο διευθυντής της υπηρεσίας ενώ η παρουσία του καθαριστή με την αντιασφυξιογόνο μάσκα εντείνει την αγωνία. Το κείμενο είναι του Θανάση Τριαρίδη, η σκηνοθεσία των Νίκου Μαρνά και Γιώργου Γκιόκα. Η παράσταση ανεβαίνει στο θέατρο «Olvio» (Ιερά Οδός 67 & Φαλαισίας 7, Βοτανικός).
Διαβάστε ακόμα:
Πάμε θέατρο; Οι πρεμιέρες του Οκτωβρίου
Απόδραση στην Επίδαυρο: Θέατρο και βουτιές στη βυθισμένη πολιτεία
