Οι σχηματισμοί των πεύκων πάνω από τον ασφαλτώδη δρόμο που οδηγεί στην Αρχαία Επίδαυρο, παραπέμπουν σε γέφυρες της φύσης αλλά και στην προσπάθεια των δέντρων να επικοινωνήσουν μεταξύ τους και με έναν άλλο τρόπο πέρα από τις ρίζες τους. Στην όμορφη διαδρομή ξεμυτίζουν σημεία όπου το αυτοκίνητο μπορεί να κάνει ανάπαυση, οπότε, οδηγός και συνοδηγός μπορούν να πάρουν δυνάμεις τρώγοντας σπιτικό σνακ και να ατενίσουν το φυσικό τοπίο.
Θαρρείς πως οι λόφοι της Επιδαύρου παραπέμπουν σε μπράτσα που αγκαλιάζουν την επιφάνεια της γης και ταυτόχρονα καθρεπτίζονται στα καθάρια θαλασσινά νερά χρωματίζοντας την επιφάνειά τους με την πευκόφυτη έκτασή τους. Το μάτι μας ανοίγει για να χορτάσει όση περισσότερη φύση μπορεί και συνάμα νιώθουμε να δροσιζόμαστε κατά το ταυτόχρονο ελαφρύ σφύριγμα του ανέμου που χαϊδεύει απαλά το πρόσωπο και το υπόλοιπο σώμα μας.
Ο θαυμασμός του τριγύρω περιβάλλοντος δεν απουσιάζει κατά την άφιξη στην Αρχαία Επίδαυρο. Το όχημα δίνει τη θέση του στα πόδια μας και αυτά επιδίδονται στο περπάτημα ώστε να εφοδιάσουμε το βλέμμα μας με όσες περισσότερες εικόνες μπορούμε. Στη διαδρομή μας, απόγευμα Παρασκευής, προμηθευόμαστε φρούτα από το παντοπωλείο και συνεχίζουμε με μία μικρή παράκαμψη ώστε να δούμε το κατασκευασθέν τον 4ο π.Χ. αιώνα Μικρό Θέατρο της Αρχαίας Επιδαύρου να δεσπόζει στη δυτική πλευρά της χερσονήσου «Νησί».
Ο ήχος μας καθοδηγεί, «κάνουν πρόβα για τη μουσική βραδιά που θα ξεκινήσει σε λίγες ώρες» μας λένε οι κάτοικοι στα μπαλκόνια, τη στιγμή που μόλις αναρωτιόμασταν για την προέλευση του ήχου. Ο απόηχος του συνθεσάιζερ συντροφεύει το βλέμμα μας καθώς ατενίζουμε τα λουλούδια και τα δέντρα που διακοσμούν τις αυλές των σπιτιών καθώς ο ήλιος έχει πάρει τον δρόμο της δύσης. Ανά σημεία διακρίνονται πηγάδια των οποίων η σκουριά μαρτυρά πως βρίσκονται καιρό σε αχρηστία.
Επιστρέφουμε στην αρχή της παράκαμψης και συνεχίζουμε τη διαδρομή μας προς την ακτή. Δέντρα και χορταρικό είναι διάχυτα, την προσοχή μας κεντρίζει ένα ψηλό κυπαρίσσι με πυκνή βλάστηση στην οποία διακρίνονται, που και που, μωβ άνθη από μπουκαμβίλια. Πλησιάζουμε και παρατηρούμε ότι το φυτό έχει αγκαλιάσει τον κορμό του κυπαρισσιού και τα άνθη που ξεμυτίζουν είναι αυτά που θέλουν να μαρτυρήσουν την παρουσία της μπουκαμβίλιας. Λίγα μέτρα έπειτα φτάνουμε στην περίφημη παραλία Γκλιάτη που έχει να περηφανεύεται για τη θάλασσά της όπου εκτείνεται η λεγόμενη «βυθισμένη πολιτεία» για χάρη της οποίας ντόπιοι και τουρίστες συρρέουν με μια μάσκα στο χέρι ώστε να βουτήξουν φορώντας την και να παρατηρήσουν ιδίοις όμμασι, στο βυθό, τη ρωμαϊκή έπαυλη.
Τη θαλασσινή αυτή δραστηριότητα την προγραμματίσαμε για το πρωί της επομένης. Προς το παρόν καθίσαμε στην αμμουδιά να παρατηρούμε τον περιβάλλοντα χώρο στις αποχρώσεις του πράσινου και του μπλε, αφουγκραζόμενοι τους ήχους της θάλασσας και των πουλιών ώσπου το σούρουπο να διαδεχτεί το καληνύχτισμα του ήλιου και το πράσινο της φύσης να γίνει ακόμα πιο σκούρο παρόλο που λούζεται στο φεγγαρόφωτο.
Η νυχτερινή παρατήρηση είναι γνώρισμα των ρομαντικών, η γλώσσα κυλά λακωνικά για τα τριγύρω που αγκαλιάζουν τον καθένα. Η ζωηρή πρασινάδα και όλη η ομορφιά της φύσης, με τις εικόνες και τα αρώματά της, είναι ορισμένα μόνο από τα θέλγητρα με τα οποία η Επίδαυρος καλεί κοντά της νέους και παλιούς επισκέπτες, προσφέροντάς τους την ευκαιρία να περιηγηθούν στον αρχαιολογικό της χώρο, να παρακολουθήσουν παράσταση στο Αρχαίο Θέατρο Επιδαύρου, να βουτήξουν σε γαλαζοπράσινα νερά και να γευτούν έπειτα νοστιμιές πλάι στης θάλασσας τη μεθυσμένη ευωδιά.
Όλα αυτά προσφέρονται σε ένα γεμάτο διήμερο και είναι εφικτά να γίνουν και λόγω της θέσης της Επιδαύρου στον γεωγραφικό χάρτη μιας και απέχει περίπου δύο ώρες απόσταση από το κλεινόν άστυ. Είναι ένα μέρος «καταφύγιο» στη ζέστη του καλοκαιριού που συνάμα προσφέρει το αντίδοτο στην όποια πνευματική ξηρασία. Ένα μέρος που δεν θα πάψει να αποτελεί προορισμό για όσους αγαπούν τον πολιτισμό, και αυτό χάρη και στις καλοκαιρινές παραγωγές που ανεβαίνουν στο πλαίσιο του Φεστιβάλ Αθηνών Επιδαύρου, καθιστώντας κάθε εξόρμηση στην Επίδαυρο μοναδική και επηρεασμένη από την όποια παράσταση γεμίζει τα βράδια κάτω από τον έναστρο ουρανό.
Πολιτιστικό γεγονός –αυτό των «Βακχών» σε μία σπάνια επιδαύρια συναστρία– ήταν η αφορμή για τη δική μας κάθοδο στην Επίδαυρο και εμπλουτίστηκε με μία σειρά δραστηριοτήτων που αποτελούν τρανή απόδειξη πως κάθε μέρα μπορεί να εμπλουτιστεί με πληθώρα στιγμών οι οποίες όλες μαζί συγκεντρώνονται για να δημιουργήσουν, έπειτα, αναμνήσεις.
Ζωή κάτω από τη θάλασσα
Την επομένη της παρατήρησης της θάλασσας, σειρά έχει η εξερεύνησή της υπό τον ήλιο που τη φωτίζει. Είναι Σάββατο πρωί, σε απόσταση μόλις 50 μέτρων από την ακτή Γκλιάτη και δύο μέτρων κάτω από την επιφάνεια της θάλασσας μας περιμένει ό,τι απέμεινε από τη ρωμαϊκή έπαυλη. Μία, αν μη τι άλλο, μοναδική εμπειρία που δύσκολα περιγράφεται με λόγια. Ακόμα και ο προσδιορισμός «εντυπωσιακή» δεν την αντικατοπτρίζει εξ ολοκλήρου, απαιτείται να τη βιώσει κανείς και θα διαπιστώσει ότι άπαξ και βουτήξει φορώντας τη μάσκα, δεν θα θελήσει να βγει στην επιφάνεια της θάλασσας μιας και κάτω της, ξετυλίγεται ένας άλλος κόσμος που μας ταξιδεύει κυριολεκτικά σε μια άλλη εποχή. Η μάσκα αποτελεί απλώς το μέσο γι’ αυτό το ταξίδι, και είναι ένα ταξίδι δροσερό.
Πλην της ρωμαϊκής έπαυλης υπάρχουν και αμφορείς, από ψηλά μπορεί κανείς να διακρίνει ακόμα και πλακόστρωτα στα οποία προ αιώνων περπατούσαν οι κάτοικοι της περιοχής. Ενδιάμεση στάση για φαγητό σε τοπική ταβέρνα, πλάι στα καΐκια που με χάρη χρωματίζουν το σκηνικό, μικρός περίπατος στην προβλήτα ώσπου οι βηματισμοί μας οδηγούν σε μικρή, ανοιχτή βιβλιοθήκη.
Ακολουθεί μεσημεριανή ραστώνη και το απόγευμα η διαδρομή στο παρελθόν συνεχίζεται με περιήγηση στον Αρχαιολογικό Χώρο Ασκληπιείου Επιδαύρου. Εντός του χώρου αυτού, ανάμεσα στα πεύκα και τη χαμηλή βλάστηση, υψώνεται το Αρχαιολογικό Μουσείου Αρχαίας Επιδαύρου φιλοξενώντας πολλά και σημαντικά ευρήματα της πολυετούς ανασκαφής του Ιερού του Ασκληπιού. Μεταξύ άλλων, πρόκειται για επιγραφές, ακροκέραμα, ανάγλυφα, αγάλματα μεγάλου μεγέθους και αναθήματα μικρού μεγέθους που χρονολογούνται από την αρχαϊκή και τη ρωμαϊκή εποχή.
Ξεχωριστής ομορφιάς το καθένα, απαθανατίζονται σε φωτογραφίες από Έλληνες και ξένους επισκέπτες, μεταξύ αυτών και από εμάς. Έπειτα περιηγούμαστε στον Αρχαιολογικό Χώρο και στεκόμαστε μπροστά από μνημεία όπως το Ασκληπιείο που αποτέλεσε την έδρα του θεού ιατρού της αρχαιότητας και συνάμα το σημαντικότερο θεραπευτικό κέντρο όλου του ελληνικού και ρωμαϊκού κόσμου. Εμβληματικό, υπό το φως του ήλιου που δύει, είναι το Αρχαίο Στάδιο Επιδαύρου.
Η εικόνα του είναι η τελευταία εντυπωσιακή καθώς παίρνουμε τον δρόμο προς το Αρχαίο Θέατρο Επιδαύρου. Το θαυμάζουμε όταν φτάνουμε στην κορυφή του ανηφορικού μονοπατιού, δεσπόζει ανάμεσα στα πεύκα τα οποία με τη σειρά τους μας χαρίσουν δροσιά που γίνεται ολοένα και πιο αισθητή καθώς προχωρά η νύχτα. Βρισκόμενοι έπειτα στις θέσεις μας ατενίζουμε την εικόνα που ξετυλίγεται μπροστά μας, από το χαμηλό χορταράκι έως τις βουνοπλαγιές στο βάθος. Και όλα αυτά, από έναν τόπου όπου θεωρήθηκε ότι γεννήθηκε η ιατρική, ένα μέρος που ανάγει την ψυχή σε ανώτερο επίπεδο εκπαιδεύοντας παράλληλα το βλέμμα.
Κυριακή πρωί, σε λίγες ώρες η αναχώρηση. Μία τελευταία βουτιά πάνω από τη «βυθισμένη πολιτεία», μεσημεριανό σε τοπική ταβέρνα, παγωτό ή κρύο τσάι νωρίς το απόγευμα, είναι αναγκαία προτού πάρουμε τον ανηφορικό δρόμο της επιστροφής, ανάμεσα στα πανέμορφα πεύκα. Προσφέρουν μία νότα δροσιάς και μας εύχονται καλή επιστροφή. Τα χαιρετούμε και καρτερούμε να δούμε ξανά, την επόμενη φορά που ο προορισμός μας θα γράφει Επίδαυρος.
Διαβάστε ακόμα:
Οικογενειακή απόδραση: Επίσκεψη στο Ασκληπιείο της Επιδαύρου
Καλοκαίρι στην Επίδαυρο: Χορός στην Αντιγόνη και Βάκχες με τους Tiger Lillies
