Ομορφιά και αισθητική σμίγουν στο Αρχαίο Θέατρο Επιδαύρου, υποδέχονται το δράμα που –όσο και να πονά– είναι πανανθρώπινο κοινό. Μέσω του δράματος επιτυγχάνεται η κάθαρση, δεν είναι όμως το κάθε γεγονός το ίδιο προς διαχείριση, πολλώ δε μάλλον όταν αφορά την αναπόφευκτη απώλεια. Είναι αυτή που έρχεται στη σκέψη μας στο άκουσμα της ευριπίδειας τραγωδίας «Άλκηστις» (438 π.Χ.) και ευθύς τη σκέψη συμπληρώνει το αντίθετο της απώλειας, την επαναφορά στη ζωή.
Ως το μοναδικό σωζόμενο έργο της αρχαίας τραγωδίας που φέρνει επί σκηνής τον θάνατο αλλά και την ανάσταση, η «Άλκηστις» μας κρατά μεν μουδιασμένους, δίνει δε, το έναυσμα, για μία σειρά ζητημάτων που δεν έχουν πάψει να απασχολούν την ανθρωπότητα ανά τους αιώνες. Η ζωή είναι «δώρο» αλλά πώς διαχειριζόμαστε το αντίθετό της και ποια τα συναισθήματα όταν αυτού του είδους η φυγή είναι πρόωρη και αφορά αγαπημένα μας πρόσωπα; Αρκεί η αγάπη ώστε ένα πρόσωπο να πάρει τη θέση του άλλου και να μεταφερθεί από τον βαρκάρη του Αχέροντα;
Η Άλκηστις προσφέρει ζωή με τίμημα τη δική της. Το ζητούμενο στην προκειμένη τραγωδία του Ευριπίδη είναι τι σημαίνει επιστροφή στη ζωή, όταν η θυσία έχει ήδη συντελεστεί, τι σηματοδοτεί η εκκωφαντική σιωπή της Άλκηστης και ποιο το πραγματικό τίμημα της σωτηρίας.
Αυτά τίθενται επί τάπητος στο ευριπίδειο αριστούργημα που ανεβαίνει στις 17 και 18 Ιουλίου, στο Αρχαίο Θέατρο Επιδαύρου, στο πλαίσιο του Φεστιβάλ Αθηνών Επιδαύρου, σε μία πολυαναμενόμενη παραγωγή του Εθνικού Θεάτρου η οποία έπειτα θα περιοδεύσει σε επιλεγμένους σταθμούς σε Ελλάδα και Κύπρο.
Υπό τη σκηνοθετική ματιά του Δημήτρη Καραντζά, η «Άλκηστις» παίρνει τη μορφή πειράματος επί σκηνής, «όπου η μουσική, ο ήχος, η κίνηση και η ακροβασία του θεατρικού ύφους συμπλέκονται οργανικά, δημιουργώντας έναν κόσμο ρευστό, οριακό, διαρκώς μεταβαλλόμενο. Ο σκηνικός χώρος μετατρέπεται σε σκοτεινό πεδίο του υποσυνειδήτου –όπου τα πάντα παραπαίουν, προσπαθώντας να αποφύγουν την πτώση–, σε λαιμητόμο για την Άλκηστη και τελικά σε μουσικό όργανο πένθους», αναφέρει το Εθνικό Θέατρο σχετικά με την παράσταση.
Η σκηνική εμπειρία αφηγείται αφενός τον μύθο αλλά θέτει και ερωτήματα για την εξουσία, το φύλο, τη θυσία και την ευθύνη της κοινωνίας απέναντι στον θάνατο. Ποιος φεύγει και γιατί; Δίνει η κοινωνία τον απαιτούμενο χρόνο ώστε καθένας να πενθήσει την όποια απώλεια έχει επέλθει;
Το σώμα πενθεί και αντιδρά. Ακόμα και εάν υπάρχει γνώση της επικείμενης φυγής, τα «γιατί» δεν παύουν να υπάρχουν και να πλανώνται σιωπηλά σε μετέωρα βλέμματα και σφραγισμένα χείλη. Η αγάπη προς το πρόσωπο δεν παύει να υφίσταται, απλώς έχει διαφοροποιηθεί. Στην τραγωδία του Ευριπίδη η αγάπη είναι παρούσα. Ο Άδμητος θα γλίτωνε τον πρόωρο θάνατο εάν κάποιος άλλος έπαιρνε τη θέση του την κρίσιμη ώρα και αυτή που προσφέρθηκε, από υπέρτατη αφοσίωση, ήταν η σύζυγός του, Άλκηστις. Ο Άδμητος βυθίστηκε στο πένθος αλλά φιλοξένησε με τιμές τον Ηρακλή όταν κατέφθασε στο παλάτι του, ώσπου ο ημίθεος έμαθε το τραγικό γεγονός, πολέμησε τον Θάνατο και επέστρεψε την Άλκηστη πίσω στον Άδμητο.
«Η θυσία της Άλκηστης εκτυλίσσεται δημόσια, μπροστά στα μάτια των πολιτών, ως μια προδιαγεγραμμένη δολοφονία – μια πράξη που σήμερα διαβάζεται αναπόφευκτα ως γυναικοκτονία, νομιμοποιημένη από την κοινωνική και πολιτική τάξη», σχολιάζουν οι συντελεστές της παράστασης ανεβάζοντας μια σύγχρονη παραβολή με έντονο πολιτικό φρόνημα.
Στον πρωταγωνιστικό ρόλο της Άλκηστης η Ηρώ Μπέζου, του Άδμητου ο Γιάννης Νιάρρος, του Ηρακλή ο Γιώργος Ζυγούρης. Παίζουν επίσης οι Κωνσταντίνος Αβαρικιώτης, Δήμητρα Βλαγκοπούλου, Κώστας Νικούλι, Αινείας Τσαμάτης, Θεοδώρα Τζήμου, ο Χορός αποτελείται από τους Αντώνη Αντωνόπουλο, Ελισσαίο Βλάχο, Δημήτρη Καυκά, Γιώτα Κουϊτζόγλου, Κατερίνα Λάττα, Ιωάννη Μπάστα, Μαρία Μοσχούρη, Άγγελο–Προκόπη Νεράντζη και Γιώργο Σκαρλάτο.
Σύμβουλος δραματουργίας η Γκέλυ Καλαμπάκα, τα σκηνικά είναι του Κωνσταντίνου Σκουρλέτη, τα κοστούμια της Ιωάννας Τσάμη, η μουσική – ηχητικές κατασκευές του Παναγιώτη Μανουηλίδη, την κινησιολογία επιμελείται ο Τάσος Καραχάλιος, τους φωτισμούς η Ελίζα Αλεξανδροπούλου. Στον ηχητικό σχεδιασμό ο Άγγελος Κονταξής, η μουσική διδασκαλία είναι της Μελίνας Παιονίδου, δραματολόγος παράστασης η Έρι Κύργια. Βοηθός σκηνοθέτη η Κωνσταντίνα Κάλτσιου, βοηθός φωτίστριας η Μαριέττα Παυλάκη, βοηθός ενδυματολόγου η Δήμητρα Σταυρίδου. Σχεδιασμός Μακιγιάζ από την Olga Faleichyk, σχεδιασμός Κομμώσεων από την Ξένια Μουτέν.
Μετά την πρεμιέρα της (17-18 Ιουλίου) στο Αρχαίο Θέατρο Επιδαύρου, η «Άλκηστις» από το Εθνικό Θέατρο ανεβαίνει στο Θέατρο Βράχων Μελίνα Μερκούρη (23 Ιουλίου), στον Βύρωνα, στο πλαίσιο του Φεστιβάλ «Στη σκιά των Βράχων», στο Αρχαίο Θέατρο Δωδώνης (29 Ιουλίου), στο Αρχαίο Θέατρο Φιλίππων στην Καβάλα (1 Αυγούστου), στο Αρχαίο Θέατρο Κουρίου στην Κύπρο (7-8 Αυγούστου), στο Αρχαίο Θέατρο Δίου στην Κατερίνη (22 Αυγούστου) στο πλαίσιο του Φεστιβάλ Ολύμπου.
Διαβάστε ακόμα:
Είδαμε τις «Βάκχες» στην Επίδαυρο με πρωταγωνιστές τους Tiger Lillies
