Η θάλασσα και τα ρέματα, οι καλαμιές που υψώνονται δίπλα σε κάθε υδάτινο στοιχείο, τα εγκαταλελειμμένα σπίτια και τα παραπήγματα υπό τη σκιά στοιβάδας σύννεφων γεμίζουν τον αμφιβληστροειδή μας ενώ παρατηρούμε φωτογραφίες οι οποίες τραβήχθηκαν από τον σκηνοθέτη Αλέξη Αλεξίου κατά την επιλογή τοποθεσιών στην Εύβοια όπου πραγματοποιήθηκαν γυρίσματα της ταινίας του «Θάλασσα από γυαλί».
Το υποβλητικό τοπίο δεν λειτουργεί μόνο ως σκηνικό αλλά -όπως παρατηρείται στη σχέση ανάμεσα στα τοπία και τον κινηματογράφο- έχει σημαντικό ρόλο στην πλοκή της ταινίας, αντικατοπτρίζει τον ψυχισμό των προσώπων και την περιρρέουσα ατμόσφαιρα. Παράλληλα, είναι εικόνες που απαθανατίζουν σπιθαμές της ελληνικής επαρχίας του σήμερα με έντονα τα οικοδομικά στοιχεία περασμένων δεκαετιών και τα αποτελέσματα ακραίων καιρικών φαινομένων, πολλώ δε μάλλον σε περίοδο εκτός τουριστικής σεζόν.
Εκτός καλοκαιριού, το εκάστοτε τοπίο απεκδύεται της χαρμόσυνης συγκέντρωσης λουόμενων και σχεδόν άδειο από ανθρώπους, γεμίζει με τις σκέψεις και τα συναισθήματα ελάχιστα μόνιμων κατοίκων που συρρέουν κατά μόνας στις παραλίες και σε οποιοδήποτε άλλο σημείο κατά τον περίπατό τους. Το τοπίο γίνεται μάρτυς και δέκτης γεγονότων μην μπορώντας να παρέμβει, όπως στις εμβληματικές και κάθε φορά συμβολικής σημασίας τοποθεσίες της Εύβοιας, Λευκαντί, Βασιλικό, Νέα Λάμψακος, Μαρμάρι, παραλία Άγιος Νικόλας, Χαλκίδα και τα περίχωρά της, όπου πραγματοποιήθηκαν γυρίσματα της ταινίας «Θάλασσα από γυαλί». Τοποθεσίες από αυτά τα μέρη, απαθανατισμένες από τον φακό του Αλεξίου, δημοσιεύονται στο Travel.gr μετά την επιτυχημένη παγκόσμια πρεμιέρα (16 Αυγούστου) της ταινίας στο Φεστιβάλ Εδιμβούργου και εν αναμονή της avant premiere της ταινίας (8 Νοεμβρίου) στο πλαίσιο του Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης.
Σε σενάριο της Επίκουρης Καθηγήτριας στο Τμήμα Επικοινωνίας και ΜΜΕ (ΕΚΠΑ) Αφροδίτης Νικολαΐδου, και του σκηνοθέτη Αλέξη Αλεξίου, η ταινία καταγράφει την καθημερινότητα της 65χρονης Βαγγελιώς η οποία μένει στο σπίτι για να φροντίσει τον κατάκοιτο σύζυγό της, με μόνη της διέξοδο το ξεφύλλισμα παλιών ταξιδιωτικών οδηγών. Μετά τον θάνατο του συζύγου της πηγαίνει διακοπές σε ένα μέρος έξω από τη Χαλκίδα και εκεί παρεμβαίνει για να προστατεύσει την 23χρονη Βίκυ όταν εναντίον της στρέφεται ο αλκοολικός πατέρας της.
Αμφότερες είναι γυναίκες τις οποίες το μόνο στοιχείο που τις συνδέει είναι το τραύμα της ανδρικής καταπίεσης και έτσι η μεταξύ τους σχέση σφραγίζεται με το πέπλο της συντροφικότητας. Η 65χρονη Βαγγελιώ αντικατοπτρίζει το χθες που στο σήμερα παρατηρεί τι αντιμετωπίζει η 23χρονη Βίκυ, και παρεμβαίνει – ίσως σε μία προσπάθεια να επουλώσει την πληγή για τη δική της μη αντίδραση κατά το παρελθόν και με αίσθημα ευθύνης να μην επαναλαμβάνονται εις το διηνεκές, σε άλλους ανθρώπους, πράξεις που έχουν γραφτεί στο σώμα της. Πρόκειται για αλλαγή καταγραφόμενη με μικρά βήματα σήμερα, που ολοένα και περισσότερες γυναικείες φωνές υψώνονται κατά της πατριαρχίας των παρόντων και των περασμένων ετών.
Οι άνθρωποι αλλάζουν, το τοπίο δεν μένει ανεπηρέαστο. «Η μικρή παραθαλάσσια κοινότητα δεν θα μείνει για πολύ άπραγη απλώς να κάθεται και να κοιτά δυο γυναίκες να ταράζουν τα λιμνάζοντα νερά. Κανείς οφείλει να γνωρίζει πως να χαράζει κυματισμούς στην αρυτίδωτη επιφάνεια του υδάτινου καθρέφτη. Η θάλασσα, τελικός κριτής, μες το σκοτεινό βυθό ξέρει να κρύβει τα πιο βίαια μυστικά και η ατάραχη επιφάνειά της να κόβει και να τιμωρεί όσους αντιστέκονται σαν αιχμηρό γυαλί» όπως αναφέρει ο σκηνοθέτης Αλέξης Αλεξίου.
Η ταινία του προσπαθεί να σκιαγραφήσει τι συμβαίνει πίσω από κλειστές πόρτες και γιατί ενώ τα γεγονότα εκτυλίσσονται τόσο κοντά στην Αθήνα, μοιάζουν να είναι μακρινά. Η τοξικότητα δεν περιορίζεται στα μεγάλα αστικά κέντρα, γεννιέται και καλλιεργείται οπουδήποτε βρει ευκαιρία, ακόμα και σε μέρη ειδυλλιακά όμορφα και παράλληλα αφημένα στην ωμότητα της φύσης, που έχουν να πουν τις δικές τους ιστορίες.
«Τα παραθαλάσσια μικροαστικά θέρετρα της Εύβοιας δεν έχουν κανένα ενδιαφέρον. Περνάς από κει τυχαία, κάνεις μπάνιο ή τρως σε κάποια ταβέρνα γιατί δεν βρήκες να ”κλείσεις” αλλού ή γιατί η γιαγιά σου πρέπει να κάνει μπάνια. Τα μέρη αυτά όμως έχουν μια κρυφή ζωή, μια ζωή που ζει στις μεγάλες σκιές του καλοκαιρινού καυτού ήλιου και εμφανίζεται ψυχρή, σκληρή και με καταπιεσμένες επιθυμίες τους μήνες εκτός σεζόν.
»Τα παραθαλάσσια μικροαστικά θέρετρα όπως και η υπόλοιπη αθέατη Ελλάδα υπήρξαν ο τόπος της σκληράδας, ο τόπος των κοριτσιών που τα κλείδωναν κατακαλόκαιρο στα παραθαλάσσια διαμερίσματα να μην τα δουν οι άνδρες ή που τα μάντρωναν στις ταβέρνες να σερβίρουν τους μικροαστούς τουρίστες. […] Τα παραθαλάσσια μικροαστικά θέρετρα, όπως και η υπόλοιπη αθέατη Ελλάδα, σήμερα δεν έχουν αλλάξει. Και η ”Θάλασσα από γυαλί” κουβαλάει τις μνήμες και τα σημάδια αυτού του κόσμου», όπως σχολιάζει στο σημείωμά της η Αφροδίτη Νικολαϊδου.
Η «Θάλασσα από γυαλί» αποτελεί την πρώτη ελληνική παραγωγή που έχει μιξαριστεί με την τεχνολογία DOLBY ATMOS και θα κυκλοφορήσει στις αίθουσες στις 12 Νοεμβρίου από την Weird Wave, αμέσως μετά την avant premiere της στις 8 Νοεμβρίου στο πλαίσιο του Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης. Εκτός από την Εύβοια, γυρίσματα πραγματοποιήθηκαν στη Βουλγαρία: στη λίμνη Belmeken και τα Nu Boyana Film Studios στη Σόφια.
Πρωταγωνιστούν η Ευαγγελία Ανδρεαδάκη («Smac», «Μικρά Αγγλία») και η Χριστιάνα Ματέλσκα Τόκα στο κινηματογραφικό της ντεμπούτο, πλαισιωμένες από τους Μιχάλη Ιατρόπουλο («Φτηνά Τσιγάρα», «Δεκαπενταύγουστος», «Digger»), Νίκο Γεωργάκη («Λευτέρης Δημακόπουλος», «Απόντες»), Θάνο Τοκάκη («Ευτυχία», «Tokakis or What’s My Name»), Δημήτρη Τζουμάκη («Τετάρτη 04:45»), Άγγελο Σκασίλα, Γιώργο Βουρδαμή, Σπύρο Σουρβίνο και Αφροδίτη Σόβολου. Στη διεύθυνση φωτογραφίας ο Σίμος Σαρκετζής GSC («Μικρά Αγγλία», «Πίσω από τις Θημωνιές»), στον σχεδιασμό ήχου ο Χρίστος Κυριακούλλης, τα σκηνικά υπογράφει η Δήμητρα Σουρλαντζή, τα κοστούμια η Άλκηστις Μάμαλη, τη μουσική ο Λευτέρης Μουμτζής, το μοντάζ οι Μάριος Κλεφτάκης και Λάμπης Χαραλαμπίδης GFE.
Η ταινία αποτελεί διεθνή συμπαραγωγή Ελλάδας, Βουλγαρίας, Κύπρου και Σερβίας. Την παραγωγή υπογράφει η TUGO TUGO PRODUCTIONS (Ελλάδα), σε συμπαραγωγή με τις PORTOKAL (Βουλγαρία) και BARK LIKE A CAT FILMS (Κύπρος), σε συνεργασία με τις FELONY FILM (Κύπρος), MARNI FILMS (Ελλάδα), JUNGLE FILMS (Ελλάδα) και CINNERENT (Σερβία). Η ταινία υλοποιήθηκε με την υποστήριξη του Ελληνικού Κέντρου Κινηματογράφου & Οπτικοακουστικών Μέσων (ΕΚΚΟΜΕΔ), της ΕΡΤ, του Eurimages, του Creative Europe, του Εθνικού Κέντρου Κινηματογράφου Βουλγαρίας, του Κέντρου Κινηματογράφου Σερβίας, του Γραφείου Ελλάδας του Ιδρύματος Rosa Luxemburg, καθώς και με χρηματοδότηση από το Υφυπουργείο Πολιτισμού της Κύπρου.
Αλέξης Αλεξίου
Όσο για τον σκηνοθέτη Αλέξη Αλεξίου, έχει κάνει πουδές στη φυσική και τον κινηματογράφο. Η πρώτη του ταινία μεγάλου μήκους, «Ιστορία 52», συμμετείχε στο διαγωνιστικό τμήμα του Φεστιβάλ του Ρότερνταμ και σε περισσότερα από 40 διεθνή φεστιβάλ, μεταξύ των οποίων το Τορόντο και το Sitges, όπου απέσπασε το Βραβείο Σεναρίου. Η δεύτερη ταινία του, «Τετάρτη 04:45», προβλήθηκε στο διαγωνιστικό της Tribeca και σε σημαντικά φεστιβάλ όπως το Karlovy Vary και το BFI London. Η ταινία τιμήθηκε με εννέα βραβεία της Ελληνικής Ακαδημίας Κινηματογράφου, ανάμεσά τους τα Καλύτερης Ταινίας και Σκηνοθεσίας, ενώ και οι δύο αυτές ταινίες αναδείχθηκαν καλύτερες ελληνικές ταινίες της χρονιάς από την Πανελλήνια Ένωση Κριτικών Κινηματογράφου. Το 2022 σκηνοθέτησε το μικρού μήκους ντοκιμαντέρ επιστημονικής φαντασίας «Ιώτα Τελεία Ωμέγα» (Ι.Ω), γυρισμένο εξ ολοκλήρου σε φιλμ 8mm, το οποίο παρουσιάστηκε στο διαγωνιστικό του Dok Leipzig.
Διαβάστε ακόμα:
Οι προβολείς στο Εδιμβούργο για τη «Θάλασσα από γυαλί»
«Απόλλων»: Το θερινό σινεμά στην Αιδηψό που μετρά δεκαετίες ζωής
Από την Ελλάδα έως το Μαρόκο και την Ισλανδία: Πού έγιναν τα γυρίσματα της «Οδύσσειας» του Νόλαν
