Το μονοπάτι ξεκινά από τα Λιβάδια, τον πρώτο μαχαλά που βλέπεις μπαίνοντας στο Πετρίλο Αργιθέας, στα Άγραφα. Μια χειροποίητη ταμπέλα, ζωγραφισμένη, όχι εκτυπωμένη, σε στέλνει προς τα δέντρα. Από κει και πέρα, το δάσος αναλαμβάνει.
Το Πετρίλο της Ανατολικής Αργιθέας βρίσκεται στα 1.160 μέτρα, αμφιθεατρικά, ανάμεσα σε κορυφές που ξεπερνούν τα 2.000 μέτρα. Εδώ ο Αχελώος τροφοδοτείται από τον Πετριλιώτη ποταμό, που κατεβαίνει από τις «Εννιά Βρύσες» κάτω από το Βουτσικάκι και διασχίζει τους έντεκα συνοικισμούς, μαχαλάδες τους λένε, σαν να τους χωρίζει και να τους ενώνει ταυτόχρονα. Ο καταρράκτης της Σούδας είναι η κατάληξη αυτής της ιστορίας. Ή μάλλον, ένα από τα κεφάλαιά της.
Μια Μαλτέζα ζωγράφος στο μονοπάτι
Φτάνεις σε δεκαπέντε με είκοσι λεπτά. Η διαδρομή είναι εύκολη, κατάλληλη και για οικογένειες με παιδιά. Το μονοπάτι το έφτιαξαν οι ίδιοι οι κάτοικοι, καθαρίζοντας βλάστηση και στήνοντας ξύλινα γεφυράκια στα ρέματα, χωρίς κάποια επιδότηση ή άλλη ενίσχυση. Περνά μέσα από πυκνό δάσος ελάτης και οξιάς που ακόμα και τον Αύγουστο κρατά τη δροσιά του, καθώς ο ήλιος φτάνει στο έδαφος μόνο σε λίγα σημεία. Τα τελευταία μέτρα της διαδρομής είναι απότομα κατηφορικά και για μεγαλύτερη ασφάλεια έχει τοποθετηθεί ένα σχοινί από το οποίο θα κρατηθείτε για να κατέβετε.
Το τελευταίο διάστημα, κάποιος πρόσθεσε κάτι στη διαδρομή που αλλάζει λίγο τη φύση του περιπάτου. Η Νάταλι, ζωγράφος από τη Μάλτα που μένει στο Πετρίλο, δημιούργησε αυτές τις μικρές ζωγραφιές και τις τοποθέτησε κατά μήκος του μονοπατιού. Ρίζες, φτέρη, το φως που περνά ανάμεσα στις οξιές.
Φτάνοντας στον καταρράκτη, η εικόνα κόβει την ανάσα. Το νερό πέφτει από ύψος περίπου 25 μέτρων, με δύναμη που ειδικά την περίοδο της Άνοιξης και τις αρχές καλοκαιριού είναι εντυπωσιακή. «Η Σούδα του Μάη» λένε οι ντόπιοι και μέσα σε αυτή τη φράση χωράει όλη η ιδιοσυγκρασία του τόπου. Στη βάση του απλώνεται μια φυσική λεκάνη, γύρω της οι βράχοι είναι ντυμένοι με βρύα, ενώ ο αέρας εκεί κάτω μένει σταθερά ψυχρός ακόμη και το καλοκαίρι. Το νερό, όλους τους μήνες, παγωμένο.
Αρκούδες, βίδρες και 99 ψυχές
Η περιοχή γύρω από τον καταρράκτη ανήκει σε ένα οικοσύστημα που οι βιολόγοι χαρακτηρίζουν ως από τα πιο αδιατάρακτα της χώρας. Αρκούδες, λύκοι, χρυσαετοί, δεν είναι φήμες, είναι παρουσίες. Στα νερά του Πετριλιώτη ζουν βίδρες, πράγμα που σημαίνει ότι το νερό είναι σε κατάσταση που λίγα ελληνικά ποτάμια πλησιάζουν πια. Οι πλαγιές μέχρι τα 1.700 μέτρα καλύπτονται από έλατα. Λίγο πιο πάνω ξεκινούν τα λιβάδια με τα αλπικά λουλούδια. Ο πληθυσμός του Πετρίλου μετρούσε 45 ψυχές στην απογραφή του 2001. Στην τελευταία έφτασε τις 99. Δεν ξέρω αν στην πραγματικότητα είναι τόσοι. Το πιθανότερο είναι όχι. Ωστόσο, όσοι και αν είναι, η φιλοξενία των ανθρώπων και η ομορφιά του τόπου είναι κάτι μοναδικό σε αυτή τη κουκίδα του χάρτη.
Η ζωή τον χειμώνα
Οι μόνιμοι κάτοικοι ξέρουν ακριβώς πόσα καυσόξυλα χρειάζονται και πότε πρέπει να έχουν γεμίσει τα ντεπόζιτα. Ξέρουν επίσης καλά ότι θα χρειαστεί να καίνε τη σόμπα από τον Σεπτέμβριο μέχρι τις αρχές Ιουνίου. Το καλοκαίρι, οι μαχαλάδες ξαναζωντανεύουν με ετεροδημότες που γυρίζουν για πανηγύρια και διακοπές. Στα Λιβάδια υπάρχουν ταβέρνες με χειροποίητες πίτες. Στο Φουντωτό, η κυρία Ιφιγένεια φτιάχνει πίτες με τοπικά τυριά και χόρτα του βουνού. Το μέλι ελάτης από εδώ είναι άλλης κατηγορίας.
Όταν επιστρέψεις στο αυτοκίνητο από τον καταρράκτη, μουσκεμένος από το νερό, ή ιδρωμένος από το περπάτημα, το μόνο που έχεις να πεις είναι ότι δεν περίμενες να είναι τόσο εντυπωσιακό. Αυτό είναι το Πετρίλο. Πάντα λίγο παραπάνω από ό,τι υπόσχεται.
*Το ταξίδι μας έγινε στο πλαίσιο της καμπάνιας προβολής του Υπουργείου Τουρισμού με τίτλο «Ορεινή Ελλάδα. Σε πάει ψηλά. Όλο τον χρόνο». Στοχεύει στην ενίσχυση της αναγνωρισιμότητας των ορεινών προορισμών, προβάλλοντας την ανάδειξη εμπειριών που σχετίζονται με την φύση, την ευεξία και τον αθλητισμό, τη γαστρονομία, την ιστορία και τον πολιτισμό. H καμπάνια αναδεικνύει την ορεινή Ελλάδα ως προορισμό που προσφέρει όχι μόνο αναψυχή, αλλά και εσωτερική ισορροπία, δίνοντας τη δυνατότητα στον επισκέπτη κάθε ηλικίας, να αποσυνδεθεί από την καθημερινότητα και να επανασυνδεθεί με τη φύση.
Διαβάστε ακόμα:
Αποστολή στα Βόρεια Άγραφα: Στον ορεινό ποιμενικό οικισμό της Πατλιάς
Αποστολή στα Bόρεια Άγραφα: Η εμπειρία του καγιάκ στη Στεφανιάδα
Ζαραβίνα Πωγωνίου: Ζήσαμε από κοντά την καθημερινότητα των κατοίκων της
