Το πρώτο πράγμα που καταλαβαίνεις μπαίνοντας στο σπίτι της Χριστίνας Ανίντ στον Βύρωνα είναι ότι εδώ το λευκό έχει κυρίως βοηθητικό ρόλο -υπάρχει για να χωρέσουν όλα τα υπόλοιπα. Ένας κατακόκκινος καναπές, μια βιβλιοθήκη οργανωμένη ανά χρώμα, ένα τραπέζι φτιαγμένο από παλιά βιβλία, χέρια που ξεπροβάλλουν από τους τοίχους, γλυπτά, καθρέφτες, εικόνες, κούκλες και αντικείμενα που θα μπορούσαν να αποτελούν εκθέματα ενός πολύ εκκεντρικού μουσείου γεμίζουν κάθε γωνιά του χώρου.

26

Η κουζίνα έχει κόκκινα πουά, το μπάνιο ασπρόμαυρα πλακάκια και μια συλλογή από τεράστια γράμματα, ενώ ένα ζευγάρι μπότες κρέμεται στον τοίχο του ατελιέ. Η ίδια γελά όταν προσπαθεί να περιγράψει το διακοσμητικό της ύφος: «Ταινίες τρόμου, αρ ντεκό, η ποπ κουλτούρα των ’80s, ανατολίτικες επιρροές, εικόνες, τσίρκο. Το σουρεαλιστικό και το ιερό, το σκοτεινό και το φωτεινό συνυπάρχουν στο μυαλό μου και στο σπίτι μου».

Η Χριστίνα γεννήθηκε στη Βηρυτό, μεγάλωσε στο Παρίσι και κουβαλά ελληνικές, λιβανέζικες και ουγγρικές ρίζες. Σπούδασε λογοτεχνία στη Σορβόννη, εργάστηκε ως δημοσιογράφος σε περιοδικά ταξιδιών και θεάτρου, ασχολήθηκε με τη φωτογραφία και σταδιακά πέρασε στο κολάζ, στη γλυπτική και στις εγκαταστάσεις. «Το ένα έφερε το άλλο. Η λογική αυτής της διαδρομής φαίνεται όταν κοιτάζεις πίσω», λέει. Η παιδική της ηλικία ήταν γεμάτη οικογενειακές συγκεντρώσεις, γιορτές και φίλους που μπαινόβγαιναν στο σπίτι. «Μεγάλωσα με τα δύο αδέλφια μου, μέσα σε κίνηση και φασαρία». Η μητέρα της τής δίδαξε πολλά για την ομορφιά και τη δύναμη, ο πατέρας της αγαπούσε τις συλλογές και η γιαγιά της έραβε και ζωγράφιζε.

Ένα σπίτι, πολλές πατρίδες

Η Ελλάδα εμφανίστηκε στη ζωή της όταν ήταν επτά ετών. Η γιαγιά της από την πλευρά της μητέρας της ήταν Ελληνίδα, γεννημένη στο Κάιρο, και η Χριστίνα έγινε η πρώτη στην οικογένεια, έπειτα από τέσσερις γενιές, που εγκαταστάθηκε εδώ. Θυμάται έντονα τον Πειραιά, με την ακαταστασία και τη ζωντάνια του, μα κυρίως θυμάται τη Σέριφο. «Μια μέρα ο πατέρας μου μού είπε ότι δεν χρειαζόταν να φορέσω παπούτσια για να πάμε στο εστιατόριο. Αυτό ήταν, είχα βρει τον τόπο μου». Ακόμη και σήμερα, η Σέριφος παραμένει το μέρος όπου αισθάνεται περισσότερο ελεύθερη.

Πριν από περίπου δεκαπέντε χρόνια, ενώ εκείνη εργαζόταν μεταξύ Παρισιού και Βηρυτού, ένας καλοκαιρινός έρωτας τής πρότεινε να μετακομίσουν μαζί σε ένα παλιό σπίτι στην Καστέλλα. «Με τα χρήματα που πλήρωνα για το μικροσκοπικό μου στούντιο στο Παρίσι, μπορούσα να ζήσω σε ένα υπέροχο παλιό σπίτι που έμοιαζε με κάστρο. Κράτησα το σπίτι. Όχι το αγόρι!». Έμεινε εκεί περισσότερο από μία δεκαετία. Η θέα στη θάλασσα, οι αγορές παλαιών αντικειμένων του Πειραιά και η ελευθερία που της πρόσφερε ο χώρος επηρέασαν βαθιά τη δημιουργία της.

Όταν χρειάστηκε ένα καινούργιο σπίτι, αναζητούσε κάτι που θα μπορούσε να στεγάσει την ίδια, τον γιο της και το ατελιέ της, με πρακτική πρόσβαση στο σχολείο του στην Αγία Παρασκευή. Έτσι ανακάλυψε τον Βύρωνα, μια γειτονιά που μέχρι τότε δεν γνώριζε. Το εγκαταλελειμμένο κτίριο την κέρδισε με τη στιβαρή κατασκευή, τα παλιά τσιμεντοπλακάκια και τους γενναιόδωρους χώρους του. Η ανακαίνιση αποδείχθηκε δύσκολη. «Ήταν το δυσκολότερο πράγμα που έχω κάνει. Φανταστείτε μια Γαλλίδα να συντονίζει ένα συνεργείο εργατών!». Προσπάθησε να διατηρήσει όσα περισσότερα αρχικά στοιχεία μπορούσε. «Η ανακαίνιση παλιών, μη διατηρητέων κτιρίων είναι η μικρή μου πράξη αντίστασης».

Οι αναμνήσεις γίνονται τέχνη

Στο καθιστικό, το μεγάλο τραπέζι είναι ίσως το πιο προσωπικό αντικείμενο του σπιτιού. Ονομάζεται «Eddy’s Table» και η Χριστίνα το κατασκεύασε από βιβλία του πατέρα της. «Όταν πέθανε, τα αδέλφια μου κράτησαν λίγα συμβολικά αντικείμενα. Εγώ δεν μπορούσα να αποχωριστώ τίποτα», λέει. Έπιπλα και βιβλία κατέκλυσαν το σπίτι της. Μια κλασική ξύλινη βιτρίνα έγινε λευκή με κόκκινες βούλες, ενώ τα βιβλία μεταμορφώθηκαν σε τραπέζι. Την ίδια περίοδο άρχισε να δημιουργεί τον άγγελό της από τάματα. «Ήθελα να ανοίξει τον δρόμο του πατέρα μου στον άλλο κόσμο. Πένθησα μέσα από τη δημιουργία».

Η σχέση της με τα τάματα ξεκίνησε σε ένα παλαιοπωλείο της Αθήνας. Βρήκε δεκάδες πεταμένα σε έναν δίσκο, με ονόματα, ημερομηνίες και προσωπικά μηνύματα. «Διάβασα ένα όνομα: Μαρία. Πώς μπορούσα να αγοράσω την ευχή της Μαρίας;». Τελικά τα αγόρασε όλα, για να τα κρατήσει μαζί. Σήμερα τα έργα της με τάματα απλώνονται και στη σκάλα του σπιτιού, ενώ το ατελιέ της είναι γεμάτο εικόνες, υλικά και μικρά ευρήματα που περιμένουν τη σειρά τους.

Για τη Χριστίνα, η συλλογή αντικειμένων έχει βαθύτερη σημασία. «Οι πρόγονοί μου μετακινήθηκαν πολύ. Πολλά χάθηκαν στην πορεία. Νομίζω ότι προσπαθώ να επανορθώσω για όσα σκόρπισε η ζωή». Παρ’ όλα αυτά, το σπίτι δεν αντιμετωπίζεται σαν μουσείο. Ο γιος της μπορεί να κινείται ελεύθερα, να αγγίζει και να χρησιμοποιεί τα πράγματα: «Αν κάτι σπάσει, το επισκευάζουμε». Η ιαπωνική φιλοσοφία του wabi-sabi, που αναγνωρίζει την ομορφιά στην ατέλεια, τής είναι ιδιαίτερα οικεία.

Στον Βύρωνα βρήκε και κάτι ακόμη: μια γειτονιά με ανθρώπινη κλίμακα. Οι μεγαλύτεροι κάτοικοι την υποδέχθηκαν θερμά, επειδή το κτίριο είχε λειτουργήσει παλαιότερα ως φροντιστήριο και η ανακαίνισή του διέσωσε ένα κομμάτι των αναμνήσεών τους. Εκείνη αγαπά τις βόλτες με την αγαπημένη της γουρούνα (ATV) στους γύρω λόφους, από όπου μπορεί κανείς να διακρίνει στο βάθος το βουνό ή τη θάλασσα.

Όσο για τον διαχωρισμό σπιτιού και εργασίας, αυτός δεν την απασχολεί ιδιαίτερα. «Δεν έχω ωράριο ατελιέ. Το σπίτι μου είναι ένας καμβάς πάνω στον οποίο εκφράζομαι. Όλα είναι ένα». Παρότι δηλώνει πιο συνεσταλμένη απ’ όσο φαίνεται, της αρέσει να υποδέχεται ανθρώπους στον χώρο της: «Το σπίτι μου μιλάει για μένα. Είναι ανακούφιση να νιώθω ότι οι άλλοι με καταλαβαίνουν χωρίς να χρειάζεται να εξηγήσω πολλά». Κοιτάζοντας γύρω σου, καταλαβαίνεις τι εννοεί. Αρκεί να προσέξεις τις λεπτομέρειες.

Διαβάστε ακόμα:

Ο Τζορτζ Κόντο μεταμορφώνει την Imperial Suite του Le Bristol Paris σε ιδιωτικό μουσείο τέχνης

MΙΚΙΟ: Ένα εντυπωσιακό σπίτι στο Ρέθυμνο μόλις 53 τετραγωνικά

Futuro Pod: Το σπίτι του μέλλοντος έρχεται από το ’60 -Ένα βρίσκεται στην Ελλάδα