Η Χίος είναι ο τόπος μου. Είναι το νησί όπου γεννήθηκαν οι γονείς μου, οι παππούδες μου, εκεί όπου επιστρέφει πάντα ένα κομμάτι της ψυχής μου, όσο μακριά κι αν βρίσκομαι. Είναι χαραγμένη μέσα μου τόσο βαθιά, που νιώθω ότι στο αίμα μου κυλάει και λίγο μαστίχι, σαν κι αυτό που δίνουν οι σχίνοι στα αγαπημένα μου Αρμόλια, το χωριό της μαμάς μου.
Αν έπρεπε να περιγράψω τη Χίο με μία φράση, θα έλεγα ότι είναι ένα νησί αντιθέσεων. Στον νότο απλώνονται τα περίφημα Μαστιχοχώρια, τα Αρμόλια, το Πυργί, η Καλαμωτή, τα Μεστά και άλλα χωριά, τόποι με ιστορία, πέτρα και παράδοση, που έχουν κάνει το νησί γνωστό σε όλο τον κόσμο. Περπατώντας στα στενά τους, νιώθεις ότι ο χρόνος έχει σταματήσει.
Λίγο πιο πάνω, προς το κέντρο, βρίσκεται ο Κάμπος. Το «άλλο μου μισό», ο τόπος του πατέρα μου. Ένα τοπίο γεμάτο αρώματα, με τα περιβόλια μας να είναι γεμάτα εσπεριδοειδή. Χιώτικα μανταρίνια, πορτοκάλια, λεμόνια, αλλά και κάθε λογής καρποί που γεμίζουν τις αυλές. Εκεί βρίσκονται και οι πιο όμορφες αναμνήσεις μου: το κτήμα μας, τα ρόδια, η μεγάλη καρυδιά, τα λαχανικά που φυτεύει και φροντίζει ο μπαμπάς μου με αγάπη. Κάθε επιστροφή εκεί είναι μια μικρή επιστροφή στα παιδικά μου χρόνια. Και μετά, ο Βορράς. Ένας άλλος κόσμος. Άγριος, επιβλητικός, σχεδόν απόκοσμος. Βουνά που βουτούν στη θάλασσα, πέτρα σμιλεμένη από τον αέρα και το αλάτι, τοπία που αλλάζουν απότομα και σε κάνουν να νιώθεις πως ταξιδεύεις σε διαφορετικούς τόπους μέσα σε ένα μόνο νησί. Είναι μια ομορφιά που δύσκολα περιγράφεται και μόνο βιώνεται.
Φυσικά, δεν μπορώ να μη μιλήσω για τις παραλίες της Χίου. Είναι από τις πιο ιδιαίτερες στο Αιγαίο, με ακτές για κάθε διάθεση: άλλες ήσυχες, άλλες ζωντανές, άλλες άγριες και απομονωμένες. Προσωπικά, έχω μια αδυναμία στις νότιες και δυτικές. Η Κώμη είναι για μένα η πιο οικεία παραλία. Εκεί μεγάλωσα, εκεί έκανα τα πρώτα μου μπάνια. Είναι το καλοκαίρι μου σε μία εικόνα. Πλέον συγκεντρώνει αρκετό κόσμο, γι’ αυτό την προτιμώ Ιούνιο ή Σεπτέμβριο, όταν ησυχάζει. Από τις αγαπημένες μου παραλίες είναι επίσης η Αγία Δύναμη, η Αποθήκα και η Ελίντα, καθεμία με τον δικό της χαρακτήρα. Για πιο σύντομες βουτιές, αξίζει μια στάση στο Φώκι, στα Βρουλίδια ή στην Αγία Φωτεινή. Στον νότο, αξίζει οπωσδήποτε μια επίσκεψη στο Μουσείο Μαστίχας. Πρόκειται για έναν χώρο που σε φέρνει πιο κοντά στην ταυτότητα του νησιού και στη σχέση των ανθρώπων του με τη μαστίχα. Ένας καφές στον όμορφο χώρο του, με ένα λουκουμάκι ή ένα αναψυκτικό «Κάμπος», συμπληρώνει ιδανικά την επίσκεψη.
Κάθε φορά που βρίσκομαι στη Χίο, υπάρχει πια μια εκδρομή που θεωρώ απαραίτητη: τα Ψαρά. Ένας τόπος που αγάπησα κεραυνοβόλα τα τελευταία χρόνια. Ένα νησί αυθεντικό, ανεπιτήδευτο, με ανθρώπους ζεστούς και θάλασσες μαγικές. Η Ράχη, ολόμαυρη αλλά ταυτόχρονα φωτεινή, είναι ένα τοπίο που δεν μπορείς να εξηγήσεις αν δεν το δεις. Την άνοιξη, μάλιστα, η Ράχη μεταμορφώνεται σε ένα καταπράσινο τοπίο, δημιουργώντας μια εντυπωσιακή αντίθεση.
Αν με ρωτήσεις τι είναι τελικά η Χίος, θα σου πω: οι άνθρωποί της. Είναι οι δικοί μου άνθρωποι. Κάποιοι δεν είναι πια εδώ, αλλά είναι πάντα μαζί μου. Η φιλοξενία στη Χίο δεν είναι τυπική, είναι αληθινή, αυθεντική. Είναι οι άνθρωποι που θα σου ανοίξουν το σπίτι τους χωρίς δεύτερη σκέψη, θα σε κεράσουν και θα σου μιλήσουν σαν να σε γνωρίζουν χρόνια. Σε μια πλατεία χωριού μπορείς να ακούσεις τα πάντα, από αστεία πειράγματα μέχρι ιστορίες ζωής, και φεύγεις πάντα πιο γεμάτος.
Στη γαστρονομία, το νησί στηρίζεται πολύ στα τοπικά προϊόντα και στις οικογενειακές επιχειρήσεις, εκεί όπου η φιλοξενία περνά σχεδόν πάντα και από το τραπέζι. Ενδεικτικά, στα Αρμόλια, ένα από τα δικά μου αγαπημένα στέκια είναι το Sty lemonia όπου αξίζει να σταματήσει κανείς για καφέ. Είναι ένας χώρος που η Βάσω έχει φροντίσει με ιδιαίτερη αισθητική και ζεστή ατμόσφαιρα. Εκεί, ό,τι δοκιμάσεις έχει τη νοστιμιά του σπιτικού, μαγειρεμένο από τη Λεμονιά και τον Δημήτρη. Στην πλατεία ξεχωρίζει επίσης η Κατσίκα, με ιδιαίτερες γεύσεις.
Δεν φεύγεις από τα Αρμόλια αν δεν δοκιμάσεις πάστα μαστίχα από το Perfect, αν δεν πάρεις κάτι για τον δρόμο από τον Τάκη στου Μπόμπα ή αν δεν προμηθευτείς τοπικά προϊόντα από τον Κωνσταντουλάκη, όπως ζυμαρικά με μανταρίνι, μαστίχα και άλλες γεύσεις που δύσκολα βρίσκεις αλλού. Στην έξοδο του χωριού, αξίζει και μια στάση στα κεραμικά, με χειροποίητα έργα γεμάτα παράδοση και μεράκι.
Αγαπημένες μου επιλογές
Αγαπημένο χωριό: Μεστά
Αγαπημένη πλατεία: Βέσσα
Αγαπημένο σουβλάκι: Πυργί (Οβελίξ), Αρμόλια (Μπόμπας), Χώρα (Βουνάκι)
Αγαπημένη πίτσα: Θυμιανά (Κάργας)
Αγαπημένο beach bar: Mi.ni.ma (Κώμη)
Αγαπημένη εκδρομή: Πιτυός (Μάκελος για φαγητό)
Αγαπημένο παγωτό: Κρόνος (θα το βρεις μόνο στη Χίο)
Αγαπημένη ατασθαλία: λουκουμάδες με λευκή σοκολάτα στην Άχνη και Κανέλα, στο λιμάνι
Αγαπημένο must try: αθερίνα με κρεμμύδι στα Γρίδια
*Η Χρύσα Κλούβα είναι ηθοποιός.
Καλά ταξίδια!
Διαβάστε ακόμα:
Μαστίχα: Tο δάκρυ της Χίου, η ευλογία ενός τόπου
Xίος: Οι καλύτερες διευθύνσεις για φαγητό
Βρουλίδια: Η παραλία της Χίου με τα λευκά βράχια που αντικρίζει το απέραντο γαλάζιο
